योग–सांख्यसमन्वयः, रथोपमा, व्यक्त–अव्यक्तविवेकः
Yoga–Sāṃkhya Synthesis, Chariot Allegory, and the Vyakta–Avyakta Distinction
अभिततस्तूदयन्तं तमर्कमर्कमिवापरम्
abhitatastūdāyantaṁ tam arkam arkam ivāparam | udita hote hue sūryake pāsa hī ākāśaṁ teṣāṁ dvitīya-sūrya-samāṁ divyāṁ jyotiṁ dadarśuḥ, yā prajvalitāgni-śikhā-samā prakāśamānā āsīt | bhārata! sā jyotiḥ kramaśas tayoḥ samīpam āgacchantīva dṛśyate |
Бхишма сказал: Когда они продолжали идти навстречу тому солнцу, они увидели в небе, совсем близко к самому восходящему светилу, божественное сияние — словно второе солнце, — сверкающее, как гребень пылающего пламени. О Бхарата, этот свет затем, казалось, всё ближе и ближе подступал к ним двоим.
भीष्म उवाच
The verse uses cosmic imagery to suggest that divine guidance can appear as an unmistakable, intensifying radiance—an ethical cue that higher order (dharma) draws near when one advances with purpose and discipline.
As the two figures continue advancing toward the rising sun, they see a brilliant, flame-like divine light in the sky, comparable to a second sun, and it seems to approach them gradually.