Adhyāya 2: Nārada’s Disclosure—Karṇa’s Training and the Brahmin’s Curse (Śānti-parva)
नारद उवाच एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत | न कर्णार्जुनयो: किंचिदविषदह्ाां भवेद् रणे,नारदजीने कहा--महाबाहु भरतनन्दन! तुम जैसा कह रहे हो, ठीक ऐसी ही बात है। वास्तवमें कर्ण और अर्जुनके लिये युद्धमें कुछ भी असाध्य नहीं हो सकता था इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि राजधर्मानुशासनपर्वणि कर्णशापो नाम द्वितीयोध्याय:
nārada uvāca | evam etan mahābāho yathā vadasi bhārata | na karṇārjunayoḥ kiñcid aviṣahyaṁ bhaved raṇe ||
Нарада сказал: «Так оно и есть, о могучерукий потомок Бхараты, — в точности как ты говоришь. Воистину, для Карны и Арджуны в битве не могло быть ничего непреодолимого.»
नारद उवाच
The verse underscores the extraordinary martial capacity of Karṇa and Arjuna: in the sphere of righteous warfare, their skill and endurance make them appear nearly unsurpassable, highlighting how individual excellence can shape the moral and practical stakes of conflict.
Nārada responds to the addressed Bhārata prince, affirming his statement and emphasizing that, in battle, nothing would be too difficult for Karṇa and Arjuna to overcome—setting the tone for a discussion of their power and the circumstances surrounding it.