राजोवाच अज्ञातमस्य धर्मस्य फलं कि मे करिष्यति । फल ब्रवीषि धर्मस्य न चेज्जप्यकृतस्य माम् | प्राप्रोतु तत् फलं विप्रो नाहमिच्छे ससंशयम्,राजाने कहा--ब्रह्मन! यदि आप मुझे अपने जपजनित धर्मका फल नहीं बता रहे हैं तो इस धर्मका अज्ञात फल मेरे किस काम आयेगा? वह सारा फल आपटहीके पास रहे। मैं संदिग्ध फल नहीं चाहता
rājovāca ajñātam asya dharmasya phalaṁ kiṁ me kariṣyati | phalaṁ bravīṣi dharmasya na ced japyakṛtasya mām | prāpnotu tat phalaṁ vipro nāham icche sasaṁśayam ||
Царь сказал: «Брахман, если ты не скажешь мне, каков плод этой дхармы, рождённой джапой, то что мне с наградой, о которой я не ведаю? Если ты не объявишь плода этого деяния, пусть он достанется тебе, о брахман. Я не желаю плода, омрачённого сомнением.»
ब्राह्मण उवाच
The verse highlights a tension between practicing dharma for its intrinsic rightness versus seeking a clearly stated reward. The king rejects an ‘unknown’ or ‘doubtful’ fruit, implying that ethical or spiritual practice can be approached either with faith and surrender or with a transactional demand for guaranteed results.
In a dialogue between a king and a brāhmaṇa, the king presses the brāhmaṇa to specify the fruit of a japa-based religious merit. When the brāhmaṇa does not disclose it, the king says the merit may as well accrue to the brāhmaṇa, because the king does not want a reward whose outcome is uncertain.