मनु-उपदेशः — भूत-उत्पत्ति, इन्द्रिय-निवृत्ति, तथा पर-स्वभाव-विवेकः
Manu’s Instruction on Elemental Origination, Sense-Withdrawal, and Discrimination of the Supreme Nature
एतां बुद्ध्वा नर: सर्वा भूतानामागतिं गतिम् | अवेक्ष्य च शनैर्बुद्धया लभते शमनं तत:
etāṁ buddhvā naraḥ sarvā bhūtānām āgatiṁ gatiṁ | avekṣya ca śanair buddhyā labhate śamanaṁ tataḥ ||
Бхишма сказал: Постигнув это — как все существа приходят и уходят, их повторяющийся путь явления и исчезновения, — и затем рассматривая это неуклонно, шаг за шагом, с ясным различением, человек после того обретает истинное умиротворение: высший мир, рождающийся из очищенного духовного знания.
भीष्म उवाच
By understanding the cyclical coming-and-going of beings (saṁsāra) and reflecting on it steadily with discernment, one gains purified spiritual insight that culminates in śamana—deep inner pacification and supreme peace.
In the Shanti Parva’s instruction section, Bhishma continues advising on liberation-oriented wisdom: he points to contemplative inquiry into the transient movement of life as the method by which a seeker gradually reaches lasting peace.