Bhṛgu–Bharadvāja-saṃvāda: Vānaprastha-parivrājaka-ācāra, Abhaya-dharma, and Lokānāṃ Vibhāga (Śānti-parva 185)
इष्टश्नानिष्टगन्धश्न मधुर: कटुरेव च । निहरि संहत: स्निग्धो रूक्षो विशद एव च
iṣṭaśnān iṣṭagandhaś ca madhuraḥ kaṭur eva ca | nihāri saṃhataḥ snigdho rūkṣo viśada eva ca ||
Бхарадваджа сказал: «(Пища) может быть приятной и благоуханной; может быть сладкой или же острой. Может быть густой, как похлёбка, плотной и хорошо связанной; может быть жирной или сухой; может быть также ясной и чистой.»
भरद्वाज उवाच
The verse catalogs sensory and physical qualities of food—taste, fragrance, thickness, oiliness, dryness, clarity—preparing an ethical reflection on how desire and sense-experience attach to eating, and how discipline or discernment should govern consumption.
Bharadvāja is speaking in a didactic context within Śānti Parva, describing varieties of food by their properties, as part of a broader discussion that evaluates bodily enjoyment and the regulation of the senses in the pursuit of dharma and inner peace.