अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्य॑ति जीर्यत: । योडसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजत: सुखम्
yā dustyajā durmatibhir yā na jīryati jīryataḥ | yo ’sau prāṇāntiko rogās tāṃ tṛṣṇāṃ tyajataḥ sukham ||
Брахман сказал: Та жажда, которую глупцам трудно оставить, которая не стареет, даже когда стареет человек, и цепляется, как болезнь, уходящая лишь вместе с самой жизнью, — только тот, кто отринет эту жажду, обретает истинное счастье.
ब्राह्मण उवाच
Craving (tṛṣṇā) is portrayed as an affliction that persists throughout life and does not diminish with age; genuine happiness arises from relinquishing this insatiable desire through discernment and self-restraint.
Within the didactic discourse of the Śānti Parva, a Brāhmaṇa speaker offers a moral reflection: he characterizes tṛṣṇā as a life-long disease and declares that the person who abandons it alone attains sukha (well-being).