Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
धर्मात्मानं जितक्रोधं॑ नियतं संयतेन्द्रियम् । समासिज्चन्ति शास्तार: क्षौद्रं मथ्विव मक्षिका:
dharmātmānaṁ jitakrodhaṁ niyataṁ saṁyatendriyam | samāsiñcanti śāstāraḥ kṣaudraṁ mathv iva makṣikāḥ ||
Прахлада сказал: «Учителя непрестанно “омывают” праведного человека — того, кто победил гнев, живёт в дисциплине и держит чувства в узде, — как пчёлы увлажняют и наполняют соты сладким нектаром. Так же и наставляющие брахманы питают меня амброзийными словами шастр, поддерживая во мне самообладание и путь дхармы».
प्रह्माद उवाच
A person established in dharma should conquer anger and restrain the senses; such inner discipline makes one fit to receive and be continually nourished by scriptural instruction, compared to a honeycomb being filled by bees with sweetness.
Prahlāda describes his ethical formation: teachers (brāhmaṇas) keep him steady in restraint and dharma by repeatedly instructing him with śāstric wisdom, using the vivid image of bees saturating a honeycomb with nectar.