त्रिवर्गमूलनिश्चयः — Determining the Roots of Dharma, Artha, and Kāma
Mahābhārata, Śānti-parva 123
त॑ कदाचिददीनात्मा सखा शक्रस्य मानित: । अभ्यगच्छन्महीपालो मान्धाता शत्रुकर्शन:
taṁ kadācid adīnātmā sakhā śakrasya mānitaḥ | abhyagacchan mahīpālo māndhātā śatrukarśanaḥ ||
Бхишма сказал: Однажды царь Мандхата — стойкий духом, не знавший упадка, почитаемый Шакрой (Индрой) как друг и прославленный тем, что сокрушал врагов, — приблизился к нему. Этот эпизод показывает Мандхату как правителя, чья ценность измеряется не одной лишь победой, но и уважением богов; он намекает, что истинное царствование зиждется на внутренней твердости и праведном следовании дхарме не меньше, чем на воинской силе.
भीष्म उवाच
The verse highlights an ideal of rulership where inner resilience (adīnātman) and earned honour—even from divine authorities like Indra—signal dharmic excellence; power is validated by character and rightful conduct, not merely by conquest.
Bhishma introduces a scene in which the celebrated king Māndhātā, honoured as Indra’s friend and known as a subduer of enemies, goes to approach Śakra (Indra), setting up a dialogue or event involving divine counsel or recognition.