Plakṣaprasravaṇa–Kārapacana tīrtha-varṇana and Nārada’s war briefing (Śalya-parva, Adhyāya 53)
“यह महान् पुण्यप्रद, कल्याणकारी, देवताओंका प्रिय एवं सर्वगुणसम्पन्न तीर्थ है। अतः यहाँ रणभूमिमें मारे गये सम्पूर्ण नरेश सदा पुण्यमयी अक्षय गति प्राप्त करेंगे' ।।
idaṁ mahān puṇyapradaṁ kalyāṇakārī devatānāṁ priyaṁ ca sarvaguṇasampannaṁ tīrtham | ataḥ iha raṇabhūmau māritāḥ samagrā nṛpāḥ sadā puṇyamayīm akṣayāṁ gatiṁ prāpsyanti iti || ity uvāca svayaṁ śakraḥ saha brahmādibhis tadā | tac cānumoditaṁ sarvaṁ brahma-viṣṇu-maheśvaraiḥ ||
«Это — великий тиртха, священный брод, дарующий заслугу, приносящий благо, любимый богами и исполненный всех достоинств. Потому все цари, павшие здесь, на поле брани, несомненно достигнут неистощимого, исполненного заслуги удела». Так говорил тогда сам Шакра (Индра) вместе с Брахмой и прочими богами; и все эти слова были одобрены Брахмой, Вишну и Махешварой.
राम उवाच
The verse asserts that a sanctified tīrtha can confer enduring spiritual benefit even in the context of war: those slain on that consecrated battlefield are said to attain an imperishable, merit-filled destiny, validated by the highest gods.
Indra (Śakra), together with Brahmā and other deities, proclaims the battlefield-site to be a supremely meritorious tīrtha and declares the fate of the fallen kings; Brahmā, Viṣṇu, and Maheśvara then endorse this declaration.