प्रसवश्चैव युवयोगोलाड्गूलर्क्षवानरा: | उन महातपस्वीने कुपित हो अपने उन दोनों ऋषि भाइयोंके पास पहुँचकर कठोर वाणीमें शाप देते हुए कहा--“तुम दोनों पशुओंके लोभमें फँसकर मुझे छोड़कर भाग आये। इसलिये इसी पापकर्मके कारण मेरे शापसे तुम दोनों भाई महाभयंकर भेड़ियेका शरीर धारण करके दाँढ़ोंसे युक्त हो इधर-उधर भटकते फिरोगे। तुम दोनोंकी संतानके रूपमें गोलांगूल, रीछ और वानर आदि पशुओंकी उत्पत्ति होगी" || ४९--५१ ई ।। इत्युक्तेन तदा तेन क्षणादेव विशाम्पते
prasavaś caiva yuvayor golāṅgūlarkṣavānarāḥ | ity uktena tadā tena kṣaṇād eva viśāmpate ||
Вайшампаяна сказал: «От вас двоих произойдут потомки — такие, как голангӯла (golāṅgūla), медведи и обезьяны». Сказав это, о владыка людей, великий подвижник — разгневанный тем, что два брата-риши, прельстившись зверями, бросили его, — произнёс суровое проклятие: за этот греховный поступок, силой его заклятия, оба брата тотчас примут тела страшных волков, клыкастых, и будут скитаться повсюду; а из их рода родятся различные звериные племена — голангӯла, медведи и обезьяны.
वैशम्पायन उवाच
Greed and abandonment of one’s duty/companions (dharma-bhraṃśa) lead to consequences that reflect the moral fault. The ascetic’s curse functions as a narrative expression of karma: betrayal and selfish pursuit bring a degrading transformation and a troubled, wandering existence.
An enraged great ascetic confronts two ṛṣi brothers who fled, leaving him behind due to desire for animals. He curses them to become fearsome, fanged wolves who must roam, and declares that from their progeny will arise animals such as the golāṅgūla, bears, and monkeys; the narrator then notes the immediacy of the effect.