पपात काय: स रथाद् वसुधामनुनादयन् । महामनस्वी भीमसेनके क्षुरप्रसे मस्तक कट जानेपर उसका धड़ वसुधाको प्रतिध्वनित करता हुआ रथसे नीचे गिर पड़ा
papāta kāyaḥ sa rathād vasudhām anunādayan | mahāmanasvī bhīmasenake kṣurapraśe mastaka-kaṭa jānepara usakā dhaḍ vasudhāko pratidhvanita karatā huā rathase nīce gir paḍā |
Санджая сказал: Когда его голова была отсечена бритвенно-острой стрелой Бхимасены, тело того великодушного воина рухнуло с колесницы на землю, ударив её гулким, раскатистым стуком. Так, в неумолимой «справедливости» войны, падают и гордыня, и доблесть, а поле брани свидетельствует о быстрых и необратимых последствиях насилия.
संजय उवाच
The verse underscores the stark moral gravity of war: even the great-souled are subject to sudden downfall, and violent action yields immediate, irreversible results—prompting reflection on the cost of conflict even when performed under kṣatriya duty.
Sañjaya describes a battlefield moment where a warrior’s head is cut off by Bhīma’s razor-edged missile; the headless body then falls from the chariot to the ground with a loud reverberation.