Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
योधानश्चान् द्विपांश्वैव प्राच्छिनत् स वरासिना । रुधिरोक्षितसर्वाड्र: कालसृष्ट इवान्तक:
yodhāṁś cān dvipāṁś caiva prācchinat sa varāsinā | rudhirokṣita-sarvāṅgaḥ kāla-sṛṣṭa ivāntakaḥ ||
Санджая сказал: Своим превосходным мечом он рубил воинов, и даже коней и слонов, разсекая их на части. Все его тело было залито кровью; он казался самой Смертью — палачом, приведённым в движение Временем, — идущим через бойню без удержу.
संजय उवाच
The verse underscores how unchecked wrath and vengeance in war can make a person resemble ‘Antaka’—death itself—suggesting a moral collapse where human agency becomes indistinguishable from blind destruction driven by Kāla (Time/fate).
Sañjaya describes the attacker’s rampage: with a fine sword he cuts down combatants and even great war-animals, his body soaked in blood, appearing like Death unleashed by Time—an image of relentless, indiscriminate killing.