'ट्रोणाचार्य धृष्टद्युम्नके हाथसे मारे गये” यह बात जब मैं पांचालोंके मुखसे सुनता आ रहा हूँ, तब धृष्टद्युम्नका वध किये बिना जीवित नहीं रह सकता ।। स मे पितुर्वधाद् वध्य: पञ्चाला ये च संगता: । विलापो भग्नसक्थस्य यस्तु राज्ञो मया श्रुत:
droṇācāryaḥ dhṛṣṭadyumnena haste mārītaḥ—iti vārttāṃ yadāhaṃ pañcālānāṃ mukhāt śṛṇomi, tadā dhṛṣṭadyumnasya vadhaṃ kṛtvā vinā jīvituṃ na śaknomi. sa me pitur vadhād vadhyaḥ, pañcālā ye ca saṅgatāḥ; vilāpo bhagnasakthasya yastu rājño mayā śrutaḥ.
Крипа сказал: «С тех пор как я слышу из уст панчалов: “Дроначарья, наш учитель, был убит собственной рукой Дхриштадьюмны”, я не могу жить, пока не убью Дхриштадьюмну. Он должен пасть от моей руки за убийство моего почитаемого наставника, что был мне как отец; и так же — панчалы, вставшие с ним заодно. Ибо я слышал плач царя, сломленного духом, и эта скорбь требует возмездия.»
कृप उवाच
The verse foregrounds the moral tension between personal loyalty and grief-driven vengeance: Kripa frames retaliation as a duty arising from the killing of a revered elder (Drona), showing how war ethics can be overtaken by the demand for retribution.
In the Sauptika Parva, after the Kurus’ defeat, Kripa speaks among the remaining Kaurava allies and declares that he cannot live without killing Dhrishtadyumna, whom he holds responsible for Drona’s death, and he extends blame to the Panchalas who supported that act.