Kuntī’s Consolation to Draupadī and Lament for the Dispossessed Pandavas (सभा पर्व, अध्याय 70)
पश्यध्वं ह्वायतौ वृत्तौ भुजी मे परिघाविव । नैतयोरन्तरं प्राप्प मुच्येतापि शतक्रतु:,ये हमारे पुण्य, तप और प्राणोंके भी प्रभु हैं। यदि ये द्रौपदीको दाँवपर लगानेसे पूर्व अपनेको हारा हुआ नहीं मानते हैं तो हम सब लोग इनके द्वारा दाँवपर रखे जानेके कारण हारे जा चुके हैं। यदि मैं हारा गया न होता तो अपने पैरोंसे पृथ्वीका स्पर्श करनेवाला कोई भी मरणथधर्मा मनुष्य द्रौपदीके इन केशोंको छू लेनेपर मेरे हाथसे जीवित नहीं बच सकता था। राजाओ! परिघके समान मोटी और गोलाकार मेरी इन विशाल भुजाओंकी ओर तो देखो। इनके बीचमें आकर इन्द्र भी जीवित नहीं बच सकता
paśyadhvaṁ hvāyatau vṛttau bhujī me pariṣāv iva | naitayor antaraṁ prāpya mucyetāpi śatakratuḥ ||
Бхимасена сказал: «Смотрите на мои две руки — округлые и могучие, словно железные палицы. Даже Шатакрату (Индра) не ушёл бы живым, окажись он в промежутке между ними. Такова мера моего гнева за надругательство над Драупади: если бы меня не связывали проигрыш в кости и узы дхармы в этом собрании, ни один смертный, коснувшийся её волос, не вышел бы из моих рук живым.»
भीमसेन उवाच
The verse dramatizes the tension between righteous restraint and righteous anger: even overwhelming power must be held back when one is bound by social-legal conditions (the dice-loss) and the demands of dharma, yet the moral outrage at adharma is affirmed as legitimate and consequential.
In the Kuru assembly after the dice-game, Bhīma addresses the gathered kings, displaying his formidable arms and declaring that not even Indra could survive between them—an emphatic warning born from the humiliation inflicted on Draupadī and the Pāṇḍavas’ enforced helplessness in the hall.