Shloka 46
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
कृष्णं च विष्णुं च हरिं नरं च त्राणाय विक्रोशति याज्ञसेनी । ततस्तु धर्मो5न्तरितो महात्मा समावृणोद् वै विविधै: सुवस्त्रै:,द्रपदनन्दिनीकी वह करुण पुकार सुनकर कृपालु श्रीकृष्ण गदगद हो गये तथा शय्या और आसन छोड़कर दयासे द्रवित हो पैदल ही दौड़ पड़े। यज्ञसेनकुमारी कृष्णा अपनी रक्षाके लिये श्रीकृष्ण, विष्णु हरि और नर आदि भगवतन्नामोंको जोर-जोरसे पुकार रही थी। इसी समय धर्मस्वरूप महात्मा श्रीकृष्णने अव्यक्तरूपसे उसके वस्त्रमें प्रवेश करके भाँति- भाँतिके सुन्दर वस्त्रोंद्वारा द्रोपदीको आच्छादित कर लिया
kṛṣṇaṃ ca viṣṇuṃ ca hariṃ naraṃ ca trāṇāya vikrośati yājñasenī | tatastu dharmo 'ntarito mahātmā samāvṛṇod vai vividhaiḥ suvastraiḥ ||
Вайшампаяна сказал: Яджнасени (Драупади), взывая о защите, громко произнесла божественные имена — Кришна, Вишну, Хари и Нара. Тогда великий духом Владыка, сам Дхарма, оставаясь невидимым, со всех сторон покрыл её множеством прекрасных одежд. Среди публичного унижения её прибежищем становится не сила и не возмездие, но предание себя Божественному; повествование изображает её спасение как торжество дхармы над адхармой и как охрану женского достоинства, когда человеческие установления оказываются бессильны.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When social power and legal procedure are corrupted, dharma is upheld through steadfast appeal to the highest moral authority; the episode asserts that a woman’s dignity is inviolable and that adharma in public life invites divine and moral reckoning.
Draupadī, being dishonored in the assembly, cries out invoking Kṛṣṇa/Viṣṇu/Hari/Nara for protection; the Lord, remaining unseen, causes her to be continually covered with many fine garments, preventing her disrobing.