पुनर्द्यूत-समाह्वानम्
Renewed Summons to the Dice-Game and Exile Wager
द्रौपहयुवाच कथं त्वेवं वदसि प्रातिकामिन् को हि दीव्येद् भार्यया राजपुत्र: । मूढो राजा द्यूतमदेन मत्तो हाभून्नान्यत् कैतवमस्य किंचित्
drauapady uvāca kathaṃ tv evaṃ vadasi prātikāmin ko hi dīvyed bhāryayā rājaputraḥ | mūḍho rājā dyūtamadena matto hābhūn nānyat kaitavam asya kiṃcit ||
Драупади сказала: «Как ты можешь говорить так, Пратикамин? Какой царевич станет играть, ставя на кон собственную жену? Неужели царь Юдхиштхира так ослеп — опьянённый безумием костей, — что у него не осталось ничего иного для игроков? Это не что иное, как обман».
वैशग्पायन उवाच
The verse condemns gambling-driven moral collapse and challenges the legitimacy of treating a wife as property to be wagered, framing such an act as adharma and deceit rather than rightful conduct.
After being summoned in the dice-hall, Draupadī confronts the messenger Prātikāmin, questioning how Yudhiṣṭhira could stake her in the game and suggesting that the claim rests on trickery born of gambling-madness.