एवं भवतु वक्ष्येडहं तव पुत्र नराधिपम् । भूलोकं यदि गच्छेयमिति पाण्डुमथाब्रुवम्,तब मैंने पाण्डुसे कहा--'एवमस्तु, यदि मैं भूलोकमें जाऊँगा तो आपके पुत्र राजा युधिष्ठिरसे कह दूँगा”
evaṁ bhavatu vakṣye ’haṁ tava putraṁ narādhipam | bhūlokaṁ yadi gaccheyam iti pāṇḍum athābruvam ||
Нарада сказал: «Да будет так. Если я отправлюсь в мир смертных, я скажу об этом твоему сыну, царю». Так я обратился к Панду — согласившись и приняв на себя долг передать весть Юдхиштхире, по истине и по дхарме.
नारद उवाच
The verse highlights dharma in the form of truthful assent and responsible speech: once one agrees (“evaṁ bhavatu”), one must faithfully convey the intended message, especially when dealing with kings and matters of duty.
Nārada responds to Pāṇḍu, agreeing that if he goes to the human world (bhūloka), he will speak to Pāṇḍu’s son—the king (understood as Yudhiṣṭhira)—thereby taking on the role of a messenger.