ततोडर्जुन: सप्तदश तिग्मवेगानजिह्मगान् । इन्द्राशनिसमान् घोरानसृजत् पावकोपमान्,तत्पश्चात् अर्जुनने इन्द्रके वज तथा अग्निके समान प्रचण्ड वेगशाली सत्रह घोर बाण कर्णपर छोड़े
sañjaya uvāca | tato 'rjunaḥ saptadaśa tigmavegān ajihmagān | indrāśanisamān ghorān asṛjat pāvakopamān |
Санджая сказал: Тогда Арджуна выпустил семнадцать страшных стрел — летящих прямо, без кривизны, с бритвенною стремительностью, — грозных, как громовая ваджра Индры, и подобных пылающему огню, метнув их в Карну в ярости боя. Эта картина подчёркивает беспощадную напряжённость войны по дхарме, где мастерство и решимость испытываются без колебаний.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma in its stark form: in a just war, a warrior must act with unwavering resolve and disciplined skill. The imagery of thunderbolt and fire emphasizes that righteous intent does not remove the severity of action; it demands controlled power directed toward the battle’s lawful objective.
Sañjaya describes Arjuna, in the heat of combat, releasing seventeen straight-flying, extremely swift and fearsome arrows at Karṇa, likening their force to Indra’s thunderbolt and their burning intensity to fire.