Shloka 7
ततो जाल॑ बाणमयं महान्तं सर्वेडद्राक्षु; कुरव: सोमकाश्व । नानन््यं च भूतं ददृशुस्तदा ते बाणान्धकारे तुमुलेडथ किंचित् ७ ।। तदनन्तर समस्त कौरवों और सोमकोंने भी देखा कि वहाँ बाणोंका विशाल जाल फैल गया है। बाणजनित उस भयानक अन्धकारमें उस समय उन्हें दूसरे किसी प्राणीका दर्शन नहीं होता था
tato jālaṃ bāṇamayaṃ mahāntaṃ sarve dadṛkṣuḥ kuravaḥ somakāś ca | nānyaṃ ca bhūtaṃ dadṛśus tadā te bāṇāndhakāre tumule ’tha kiñcit || 7 ||
Затем все куру и сомаки увидели, как там раскинулась огромная сеть из стрел. В той бурной тьме, рожденной стрелами, в тот миг они не различали ни одного иного живого существа — лишь ослепляющий, войной сотворённый мрак, поглощавший зрение и уверенность.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how violence generates not only physical danger but also moral and perceptual blindness: in the chaos of war, clarity vanishes, and even recognition of living beings is lost. It implicitly warns that adharma-driven conflict produces a darkness that overwhelms discernment.
Sañjaya reports that a massive ‘net’ of arrows fills the battlefield. Both the Kuru forces and the Somakas witness it, but the arrow-induced, tumultuous darkness becomes so thick that they cannot see anyone else—no distinct beings are visible amid the storm of missiles.