Shloka 27
इतीदमुक्त्वा विससर्ज तं शरं प्रयत्नतो वर्षमणाभिपूजितम् । हतो$सि वै फाल्गुन इत्यधिक्षिप- न्रुवाच चोच्चैरगिरिमूर्जितां वृष:,ऐसा कहकर कर्णने जिसकी वर्षोंसे पूजा की थी, उस बाणको प्रयत्नपूर्वक शत्रुकी ओर छोड़ दिया और आक्षेप करते हुए उच्च स्वरसे कहा “अर्जुन! अब तू निश्चय ही मारा गया”
ity idam uktvā visasarja taṁ śaraṁ prayatnato varṣamāṇābhipūjitam | hato ’si vai phālguna ity adhikṣipan rurova coccair agirim ūrjitāṁ vṛṣaḥ ||
Санджая сказал: Сказав это, Карна — тот, кто многие годы с благоговением почитал эту стрелу, — с намеренным усилием пустил её в сторону врага. И, громко насмехаясь, воскликнул могучим голосом: «Фалгуна (Арджуна), ты наверняка убит!»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how long-cultivated power and devotion can be directed toward destructive ends in war, and how speech (taunts, boasts) becomes an ethical instrument—used to intimidate and destabilize the opponent. It invites reflection on restraint (vāg-dharma) even amid kṣatriya conflict.
After speaking, Karṇa releases a specially revered arrow with full effort at Arjuna and loudly taunts him, declaring that Arjuna is surely slain—signaling Karṇa’s confidence and the escalation of the duel.