कथं नु पापोदयमपेतध धर्म: सूतात्मज: समरेउद्य प्रसहा । पज्चालानां योधमुख्याननेकान् निजघ्निवांस्तव जिष्णो समक्षम्
kathaṃ nu pāpodayam apetadharmaḥ sūtātmajaḥ samare ’dyaprasahā | pāñcālānāṃ yodhamukhyān anekān nijaghnivāṃs tava jiṣṇoḥ samakṣam ||
Санджая сказал: «Как так вышло, что сын колесничего — в ком поднялся грех и кто отступил от дхармы — сегодня в битве, с безрассудной силой, перебил многих лучших воинов Панчалы прямо перед Джишну (Арджуной), противником твоего сына?» Эта картина показывает мрачное нравственное переворачивание войны: доблесть и ярость словно торжествуют, даже когда праведность затмевается.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical tension of war: martial success can occur even when dharma is eclipsed. Sañjaya’s astonishment frames Karṇa’s violent effectiveness as a sign of adharma’s temporary ascendancy, reminding the listener that battlefield outcomes do not automatically validate moral rightness.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Karṇa, fighting with force and disregard for dharma, has slain many leading Pāñcāla warriors, and that this has happened in Arjuna’s very presence—underscoring both Karṇa’s ferocity and the intensity of the ongoing battle.