Shloka 7
कुलिन्दपुत्रावरजस्तु तोमरै- दिवाकरांशुप्रतिमैरयस्मयै: । रथं च विक्षोभ्य ननाद नर्दत- स्ततो<स्य गान्धारपति: शिरो5हरत्,कुलिन्दराजकुमारका छोटा भाई सूर्यकी किरणोंके समान कान्तिमान् एवं लोहेके बने हुए तोमरोंद्वारा गान्धारराजके रथकी धज्जियाँ उड़ाकर जोर-जोरसे गर्जना करने लगा। इतनेहीमें गान्धारराजने उस गर्जते हुए वीरका सिर काट लिया
sañjaya uvāca |
kulindaputrāvarajas tu tomarair
divākarāṃśupratimair ayasmayaiḥ |
rathaṃ ca vikṣobhya nanāda nardatas
tato 'sya gāndhārapatiḥ śiro 'harat ||
Санджая сказал: Младший брат князя кулиндов, метая железные дротики, сиявшие, как лучи солнца, сотряс колесницу царя Гандхары и громогласно зарычал, вызывая на бой. Тогда владыка Гандхары отсёк голову этому рычащему воину.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield reality that martial display (roaring, shaking the enemy chariot) can provoke swift, decisive retaliation; it reflects the harsh kṣatriya arena where prowess and consequence are immediate, and life can turn on a single counterstroke.
A Kulinda prince’s younger brother attacks the Gandhara king’s chariot with sun-bright iron javelins, causing it to shake and roaring in challenge; the Gandhara king responds by cutting off the attacker’s head.