राजन! इस प्रकार जब वह भयंकर संग्राम चल रहा था, उसी समय राजा दुर्योधनका छोटा भाई आपका पुत्र दुःशासन निर्भय हो बाणोंकी वर्षा करता हुआ भीमसेनपर चढ़ आया। उसे देखते ही भीमसेन भी बड़े उतावले होकर उसकी ओर दौड़े और जिस प्रकार सिंह महारुकु नामक मृगपर आक्रमण करता है, उसी प्रकार उसके पास जा पहुँचे ।। ततस्तयोर्युद्धमतीव दारुणं प्रदीव्यतो: प्राणदुरोदरं द्वयो: । परस्परेणाभिनिविष्टरोषयो- रुदग्रयो: शम्बरशक्रयोर्यथा
tatas tayor yuddham atīva dāruṇaṁ pradīvyatoḥ prāṇadurodaraṁ dvayoḥ | paraspareṇābhiniviṣṭaroṣayor udagrayoḥ śambaraśakrayor yathā ||
Санджая сказал: О царь! Пока продолжалась та страшная сеча, Духшасана — младший брат царя Дурьодханы, твой сын — бесстрашно ринулся на Бхимасену, осыпая его дождём стрел. Увидев его, Бхимасена тоже в нетерпении бросился навстречу и приблизился к нему, как лев нападает на зверя по имени Махаруру. И тогда между ними вспыхнула битва чрезвычайно грозная, где сама жизнь была поставлена на кон. С яростью, вонзённой друг в друга, два свирепых воина столкнулись, как некогда Шамбара и Индра (Шакра).
संजय उवाच
The verse highlights how mutual wrath, once fully entrenched, makes conflict a ‘wager of life’ (prāṇa-durodara). It cautions that anger escalates violence beyond strategy into existential risk, even for mighty warriors, and frames battlefield valor alongside the moral peril of rage-driven action.
Sanjaya describes Bhima and Duhshasana meeting in an extremely fierce duel. Their mutual anger is emphasized, and their clash is compared to the mythic confrontation between Indra (Śakra) and the asura Śambara, signaling a titanic, life-staking encounter.