सहस्राणि दशाश्रानां हत्वा पत्तीश्व भूयसा । भीमो< भ्यधावत् संक्रुद्धो गदापाणिरितस्तत:,दस हजार घोड़ों और बहुसंख्यक पैदलोंका संहार करके क्रोधमें भरे हुए भीमसेन हाथमें गदा लेकर इधर-उधर दौड़ने लगे
sahasrāṇi daśāśrāṇāṁ hatvā pattīś ca bhūyasā | bhīmo 'bhyadhāvat saṁkruddho gadāpāṇir itas tataḥ ||
Санджая сказал: Истребив десять тысяч коней и великое множество пеших воинов, Бхима — с яростью, разгоревшейся до предела, — ринулся вперёд с булавой в руке, мечась по полю брани то туда, то сюда.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) can intensify martial action and amplify destruction. In the Mahābhārata’s ethical frame, even when battle is undertaken as kṣatriya-duty, the narrative repeatedly draws attention to the human and moral cost of uncontrolled fury and mass killing.
Sañjaya reports that Bhīma has already cut down vast numbers—cavalry and infantry—and, still enraged, he charges about the field with his mace, seeking further opponents and pressing the attack in multiple directions.