न्यवर्तन्त यथा शोरं मृत्युं कृत्वा निवर्तनम् । उस समय वहाँ भगे हुए महाधनुर्धर नरश्रेष्ठ पांचाल मृत्युको ही युद्धसे लौटनेकी अवधि निश्चित करके पुनः सूतपुत्र कर्णसे जूझनेके लिये लौट आये ।। तान् निवृत्तान् रणे शूरान् राधेय: शत्रुतापन:
sañjaya uvāca |
nyavartanta yathā śūraṁ mṛtyuṁ kṛtvā nivartanam |
tadā tatra bhagebhyo mahādhanurdharā naraśreṣṭhāḥ pāñcālā mṛtyum eva yuddhāt nivartanasya avadhiṁ niścitya punaḥ sūtaputra-karṇena yoddhuṁ pratyāgacchan ||
tān nivṛttān raṇe śūrān rādhēyaḥ śatrutāpanaḥ |
Санджая сказал: Как и подобает храбрецам, они повернули назад, сделав саму смерть единственным пределом отступления из битвы. Тогда лучшие среди панчалов — великие лучники, что прежде бежали, — постановили, что уйдут с поля лишь через смерть, и вновь вернулись, чтобы сразиться с Карной, сыном Суты. Увидев, что эти герои возвращаются в сражение, Радхея — жгущий врагов — (приготовился встретить их).
संजय उवाच
The verse highlights the warrior ethic of steadfastness: retreat is not to be chosen for comfort or fear, and true resolve treats death as the only permissible boundary when duty in battle is undertaken.
Pāñcāla warriors who had previously fled return to the battlefield with renewed determination to fight Karṇa again, having resolved that only death will end their engagement; Karṇa notices these returning heroes and prepares to confront them.