अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
रौक्मं॑ वरं हस्तिगजा श्वयुक्तं रथं प्रदित्सुर्य: परेभ्यस्त्वदर्थे । सदा रणे स्पर्थते यः स पाप: कच्चित्त्वया निहतस्तात युद्धे,तात! जो रफक्षेत्रमें तुम्हारा पता बतानेके लिये दूसरोंको हाथी-घोड़ोंसे युक्त सोनेका बना हुआ सुन्दर रथ देनेका हौसला रखता और सदा तुमसे होड़ लगाता था, वह पापी क्या युद्धस्थलमें तुम्हारे द्वारा मार डाला गया?
raukmaṁ varaṁ hastigajāśvayuktaṁ rathaṁ praditsur yaḥ parebhyas tvadarthe | sadā raṇe spardhate yaḥ sa pāpaḥ kaccit tvayā nihatas tāta yuddhe ||
Юдхиштхира сказал: «Дитя моё! Тот грешник — что ради тебя был готов предложить другим великолепную золотую колесницу, запряжённую слонами и конями, и всегда стремился соперничать с тобой в бою, — неужели ты убил его на поле брани?»
युधिषछ्िर उवाच
The verse frames battlefield killing within moral scrutiny: Yudhiṣṭhira does not treat victory as purely tactical but asks whether a morally blameworthy rival—defined by envy, rivalry, and manipulative gifting—has been justly removed. It highlights the dharmic impulse to evaluate violence through ethical character and intention, not merely outcome.
Yudhiṣṭhira addresses a younger warrior affectionately (“tāta”) and inquires about a particular opponent known for constant rivalry and for attempting to influence others by offering a magnificent golden chariot. He asks whether that opponent has been killed by the addressee in the fighting.