विद्ध्वा ननाद पाज्चाल्यं षष्टया पडचभिरेव च । तदनन्तर अमेय आत्मबलसे सम्पन्न आपके अमर्षशील पुत्रने पैंसठ बाणोंसे धृष्टद्युम्मको घायल करके बड़े जोरसे गर्जना की
sañjaya uvāca | viddhvā nanāda pāñcālyaṃ ṣaṣṭyā pañcabhir eva ca | tadanantaraṃ ameya ātmabalena sampannaḥ tava amarṣaśīlaḥ putraḥ pañcaṣaṣṭyā bāṇaiḥ dhṛṣṭadyumnaṃ ghālayitvā mahāśabdena nanāda |
Санджая сказал: Поразив панчальского воина шестьюдесятью пятью стрелами, твой сын — вспыльчивый, с неизмеримой силой духа — ранил Дхриштадьюмну шестьюдесятью пятью стрелами и громогласно зарычал.
संजय उवाच
The verse highlights how anger and the urge to dominate can amplify violence in war; even great strength becomes ethically ambiguous when driven by intolerance rather than restraint and dharma.
Sanjaya reports that Dhritarashtra’s son, empowered by great inner strength, strikes a Panchala warrior and then wounds Dhrishtadyumna with sixty-five arrows, roaring loudly in triumph amid the battle.