कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
संशप्तकास्तु समरे शरवृष्टी: समन्ततः । अपातयन् पार्थमूर्थश्नि जयगृद्धा: प्रमन््यव:,समरांगणमें विजयकी इच्छा रखनेवाले संशप्तकोंने अत्यन्त कुपित होकर अर्जुनके मस्तकपर चारों ओरसे बाणोंकी वर्षा आरम्भ कर दी
saṁśaptakās tu samare śaravṛṣṭīḥ samantataḥ | apātayan pārtham ūrdhvaśni jayagṛddhāḥ pramanyavaḥ ||
Санджая сказал: В самой гуще битвы самшаптаки — пылая яростью и жаждой победы — начали осыпать Арджуну со всех сторон дождём стрел, метя ему в голову.
संजय उवाच
The verse highlights how vows, ambition for victory, and uncontrolled anger can escalate violence. It implicitly contrasts mere victory-seeking with the ethical ideal of disciplined courage—suggesting that inner restraint is as crucial as martial skill in dharma-centered warfare.
During the battle, the Saṁśaptakas surround Arjuna and unleash a concentrated barrage of arrows from all directions, aiming high toward his head, attempting to overwhelm him through sheer intensity and numbers.