कर्णवधार्थं धनञ्जयस्य प्रतिज्ञा — Arjuna’s resolve for Karṇa’s defeat
सर्वयोधा हि समरे भुजगैर्वेष्टिताभवन् । यानुद्दिश्य रणे पार्थ: पादबन्धं चकार ह,रणभूमिमें कुन्तीकुमार अर्जुनने जिन-जिन योद्धाओंको लक्ष्य करके पादबन्धास्त्रका प्रयोग किया, वे समस्त योद्धा समरांगणमें नागोंद्वारा जकड़ लिये गये थे
saṃjaya uvāca |
sarvayodhā hi samare bhujagair veṣṭitābhavan |
yān uddiśya raṇe pārthaḥ pādabandhaṃ cakāra ha ||
Санджая сказал: «В той битве все воины, в которых Партха (Арджуна), сын Кунти, целился и на которых применял оружие Падабандха, оказывались крепко связанными на поле брани — словно их обвили и сдавили змеи».
संजय उवाच
The verse highlights the power of disciplined martial knowledge (astra-vidyā): in dharmic warfare, mastery can neutralize opponents by immobilizing them, not only by killing—suggesting a spectrum of force and the ethical weight of how power is applied.
Sañjaya reports that Arjuna targets specific warriors and uses the Pādabandha weapon; those warriors become bound on the battlefield, described vividly as if serpents had coiled around them.