कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
कर्णस्य निधनाकाडुक्षी चिक्षेपातिबलो नदन् । तब अत्यन्त बलवान् महाबाहु भीमसेनने कर्णके वधकी इच्छासे द्वितीय मृत्युदण्डके समान एक भयंकर स्वर्णपत्रजटित परिघ हाथमें ले उसे गरजकर कर्णपर दे मारा ।। तमापततन्तं परिघं वज़्ाशनिसमस्वनम्
sañjaya uvāca | karṇasya nidhanākāṅkṣī cikṣepātibalo nadan | tadātyanta-balavān mahābāhuḥ bhīmasenaḥ karṇasya vadham icchan dvitīya-mṛtyudaṇḍa-samaṁ bhayaṅkaraṁ svarṇapatra-jaṭitaṁ parighaṁ haste gṛhītvā garjann eva karṇe prāharat || tam āpatantaṁ parighaṁ vajrāśani-sama-svanam |
Санджая сказал: Жаждая гибели Карны, Бхима, исполненный необычайной силы, зарычал и метнул своё оружие. Тогда Бхимасена, длиннорукий и могучий, — намереваясь убить Карну, — взял в руки страшную железную палицу, украшенную золотыми пластинами, словно второй жезл смерти, и с громовым криком обрушил удар на Карну. Палица, падая, гремела, как гром и молния, — образ неумолимой, смертоносной силы войны, движимой личной решимостью.
संजय उवाच
The verse underscores how, in war, intention (icchā) and resolve can harden into a death-driven focus; the imagery of a 'second staff of Death' highlights the ethical gravity of violence and the inevitability of mortality when dharma collapses into total war.
Sanjaya describes Bhima, roaring with power and intent, seizing a gold-inlaid iron club (parigha) and striking at Karna; the weapon’s descent is compared to the sound and force of thunderbolt and lightning.