Shloka 353
कर्णस्य दानप्रतिज्ञा–शल्योपदेश–वाक्ययुद्धम्
Karna’s Gift-Vows, Shalya’s Counsel, and the Battle of Words
पर्वतस्येव शिखरं वज्रुग्णं महीतले | माननीय नरेश! उस घोर एवं भयानक युद्धमें कितने ही हाथी निकट आकर अपनी सूँड्रोंस कुछ आवरणयुक्त रथोंको पकड़ लेते और उन्हें वेगपूर्वक खींचकर सहसा दूर फेंक देते थे। फिर वे महाबली हाथी भी नाराचोंसे मारे जाकर वज्रके तोड़े हुए पर्वत-शिखरकी भाँति पृथ्वीपर गिर पड़ते थे
sañjaya uvāca | parvatasyeva śikharaṃ vajrughnaṃ mahītale | mānanīya nareśa! tasmin ghore bhayānake yuddhe bahavaḥ hastinaḥ samīpam āgatya svatuṇḍaiḥ kavacopetān rathān gṛhītvā vegena ākṛṣya sahasā dūre kṣipanti sma | te ca mahābalā hastinaḥ nārācair āhatā vajreṇa bhinnaparvataśikharavad bhūmau nipetire |
Санджая сказал: «О почитаемый царь, в той страшной и грозной битве многие слоны подходили вплотную, хоботом хватали бронированные колесницы, с силой волокли их и внезапно швыряли далеко прочь. Но и эти могучие слоны, поражённые острыми стрелами, падали на землю, словно горные вершины, расколотые ударом молнии.»
संजय उवाच