Shloka 24
व्यसृजत् सायकांश्वैव स्वर्णपुड्खान् शिलाशितान् । छादयामास समरे तव स्यालस्य तं रथम्,फिर उसने शिलापर तेज किये हुए सुवर्णमय पंखवाले बहुत-से बाण छोड़े। उन बाणोंद्वारा समरभूमिमें उसने आपके सालेके रथको ढक दिया
sa vyasṛjat sāyakāṃś caiva svarṇapuḍkhān śilāśitān | chādayāmāsa samare tava śyālasya taṃ ratham ||
Санджая сказал: Затем он выпустил множество стрел — отточенных о камень и с золотыми оперениями — и в гуще сражения осыпал ими так, что покрыл колесницу твоего шурина.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, technical excellence and relentless force can eclipse personal ties; it implicitly raises the ethical strain of kṣatriya-duty when kinship (a ‘brother-in-law’) becomes a target in the same conflict.
Sañjaya reports that a warrior unleashes a dense volley of sharp, gold-fletched arrows, so numerous that they ‘cover’ the chariot of Dhṛtarāṣṭra’s brother-in-law on the battlefield.