भीष्मपर्व — अध्याय ९६: सौभद्रस्य आक्रमणम्, अलम्बुसस्य प्रतिविधानम्
Abhimanyu’s assault; Alambusa’s counter-engagement
अथैनं शरवर्षेण समन्तात् पर्यवाकिरन् । पर्वतं वारिधाराभि: शरदीव बलाहका:
athainaṁ śaravarṣeṇa samantāt paryavākiran | parvataṁ vāridhārābhiḥ śaradīva balāhakāḥ ||
Санджая сказал: Тогда со всех сторон они осыпали его дождём стрел, окружив и закрыв кругом — как осенние тучи заливают гору потоками воды. Стих подчёркивает безличную, подавляющую мощь войны, где мастерство и стойкость испытываются среди непрекращающегося насилия.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of war: an individual can be engulfed by collective aggression like a natural deluge. Ethically, it invites reflection on the dehumanizing momentum of conflict and the need for steadiness and discernment amid overwhelming pressure.
Sañjaya describes a warrior being attacked from all directions with a dense barrage of arrows, using the vivid comparison of rain clouds in autumn pouring water over a mountain.