ये चापरे तित्तिरिजा जवना वातरंहस: । सुवर्णालंकृतैरेतैर्वर्मवद्धि: सुकल्पितै:,तत्पश्चात् काम्बोज देशके अच्छे घोड़े, दरियाई घोड़े, मही, स्विन्धु, वनायु, आरट्ट तथा पर्वतीय प्रान्तोंमें होनेवाले सुन्दर घोड़े--इन सबकी बहुत बड़ी सेनाके द्वारा सब ओरसे घिरा हुआ शत्रुओंको संताप देनेवाला पाण्डुनन्दन अर्जुनका बलवान पुत्र इरावान् हर्षमें भरकर रणभूमिमें कौरवोंकी उस सेनापर चढ़ आया। उसके साथ तित्तिर प्रदेशके शीघ्रगामी घोड़े भी मौजूद थे, जो वायुके समान वेगशाली थे। वे सब-के-सब सोनेके आभूषणोंसे विभूषित थे। उनके शरीरोंमें कवच बँधे हुए थे और उन्हें सुन्दर साज-बाजसे सजाया गया था। वे सभी घोड़े अच्छी जातिके तथा वायुके तुल्य शीघ्रगामी थे
sañjaya uvāca |
ye cāpare tittirijā javānā vātaraṁhasaḥ |
suvarṇālaṅkṛtair etair varma-vaddhiḥ sukalpitaiḥ ||
Санджая сказал: «И были там и другие кони — тіттири-родом, стремительные, несущиеся, как ветер, украшенные золотыми уборами, в защитных доспехах и превосходно убранные.»
संजय उवाच
This verse is primarily descriptive rather than didactic: it highlights disciplined preparation and the organized resources of war. Ethically, it underscores how outward splendor (gold, fine equipment) is marshalled in service of violent conflict—an epic reminder that power and beauty can be instruments of harm when yoked to adharma-driven war.
Sañjaya continues his battlefield report by describing a contingent of exceptionally swift horses from the Tittiri region. They are portrayed as wind-fast, richly ornamented with gold, and protected with armor—indicating a well-equipped war formation moving into action.