Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
अमृष्यमाण: संरब्धो भरनुर्दिव्यं परामृशत् । पुत्रस्य ते महाराज वधार्थ भरतर्षभ
sañjaya uvāca | amṛṣyamāṇaḥ saṃrabdho dhanuḥ divyaṃ parāmṛśat | putrasya te mahārāja vadhārthaṃ bharatarṣabha |
Санджая сказал: Не в силах стерпеть увиденное и воспылав гневом, он схватил свой небесный лук. О великий царь, бык среди Бхаратов, намереваясь убить твоего сына, он наложил крылатую стрелу с бритвенно-острым лезвием и ею рассёк превосходный лук царя Дурьодханы.
संजय उवाच
The verse foregrounds the moral danger of krodha (anger) in war: when endurance fails, wrath can convert duty-bound combat into personal vengeance. It thus sharpens the ethical tension between kṣatriya-dharma (fighting as duty) and the impulse to kill driven by rage.
Sañjaya reports that a warrior, unable to bear what he witnesses, angrily takes up a divine bow and, aiming at the death of Dhṛtarāṣṭra’s son, proceeds to disable Duryodhana by cutting down his excellent bow with a sharp, winged arrow.