Shloka 206
भीष्मपर्व — अध्याय ६२: वासुदेवमहात्म्यप्रशंसा (देव–ब्रह्मसंवादः)
जघ्नतुर्विशिखैस्तीक्ष्पै: परानीकविनाशनै: । दूसरी ओरसे रथियोंमें श्रेष्ठ ट्रपदकुमार धृष्टद्युम्न तथा धर्मपुत्र युधिष्छिर शत्रु-सेनाका विनाश करनेवाले तीखे बाणोंद्वारा द्रोणाचार्य और भीष्मके देखते-देखते कौरव-सेनाको पीड़ित करते हुए उसका पीछा करने लगे
sañjaya uvāca | jaghnatur viśikhaiḥ tīkṣṇaiḥ parānīka-vināśanaiḥ | dvitīyato rathināṃ śreṣṭhau drupada-kumāraḥ dhṛṣṭadyumnaḥ dharma-putraḥ yudhiṣṭhiraś ca śatru-senā-vināśa-karaiḥ tīkṣṇa-bāṇaiḥ droṇācāryaṃ bhīṣmaṃ ca paśyatoḥ kaurava-senāṃ pīḍayantaḥ tasyāḥ pṛṣṭhato 'nvagacchan |
Санджая сказал: Они сокрушали вражеские ряды острыми стрелами, разящими и ломающими построения противника. С другой стороны лучшие из колесничих воинов — Дхриштадьюмна, сын Друпады, и Юдхиштхира, сын Дхармы, — на глазах у Дроны и Бхишмы теснили войско Кауравов меткими, острыми стрелами, предназначенными для истребления рати врага, и неотступно преследовали его.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-duty in battle: decisive action, coordinated leadership, and steadfast pursuit of a military objective, even under the gaze of formidable elders like Droṇa and Bhīṣma—showing how dharma in war is framed as disciplined responsibility rather than personal hatred.
Dhṛṣṭadyumna and Yudhiṣṭhira, described as foremost chariot-warriors, attack and pressure the Kaurava forces with sharp, formation-breaking arrows and then pursue the retreating/pressed host, all while Droṇa and Bhīṣma witness the action.