आर्जुनिं तु ततस्तूर्ण द्रौणिर्विव्याध पत्रिणा । शल्यो5थ दशभिश्नैव कृपश्च निशितैस्त्रिभि:,तब अभश्रृत्थामाने शीघ्र ही एक बाणसे अभिमन्युको घायल कर दिया। तत्पश्चात् शल्यने दस और कृपाचार्यने तीन पैने बाण उसे मारे
ārjuniṁ tu tatas tūrṇaṁ drauṇir vivyādha patriṇā | śalyo 'tha daśabhiś caiva kṛpaś ca niśitais tribhiḥ ||
Санджая сказал: Затем, не медля, Драуни (Ашваттхама) поразил сына Арджуны одной оперённой стрелой. После этого Шалья пронзил его десятью стрелами, а Крипа — ещё тремя острыми.
संजय उवाच
The verse highlights the brutal momentum of battlefield duty: multiple eminent warriors rapidly target a single opponent. It invites reflection on dharma in war—how obligation, strategy, and the drive to win can strain ideals of fairness and proportional response.
Sañjaya reports that Aśvatthāman first wounds Abhimanyu with an arrow; immediately afterward Śalya hits him with ten arrows and Kṛpa with three sharp arrows, showing a coordinated or successive assault on Arjuna’s son.