श्येनवद् व्यचरद् भीमो रणेडरिषु बलोत्कट: । छिन्दंस्तेषां शरीराणि शिरांसि च महाबल:,प्रचण्डबलवाले महान् शक्तिशाली भीमसेन शत्रुओंके समूहमें घुसकर उनके शरीर और मस्तक काटते हुए बाज पक्षीकी तरह रणभूमिमें विचरने लगे
sañjaya uvāca | śyenavad vyacarad bhīmo raṇe 'riṣu balotkaṭaḥ | chindāṁs teṣāṁ śarīrāṇi śirāṁsi ca mahābalaḥ ||
Санджая сказал: В самой гуще боя Бхима — страшный своей силой — метался среди врагов, как ястреб, рассекая их тела и отсекáя головы. Стих подчёркивает свирепость кшатрийской войны: мощь Бхимы показана решающей и сокрушительной, но заключённой в мрачное, долгом обусловленное насилие битвы на Курукшетре.
संजय उवाच
The verse highlights the epic ideal of kṣatriya-dharma in wartime: a warrior, once engaged in a righteous battle, acts with unwavering force and resolve. It also implicitly confronts the moral gravity of war—heroism is inseparable from the harsh reality of destruction.
Sañjaya describes Bhīma’s battlefield rampage: he penetrates the enemy ranks and moves swiftly like a hawk, cutting down opponents by severing bodies and heads, emphasizing his overwhelming strength and the intensity of the fighting.