ते तु बाणमयं वर्ष शड्खमूर्थ्नि न््यपातयन् | निदाघान्ते5निलोद्धूता मेघा इव नगे जलम्
te tu bāṇamayaṁ varṣaṁ śaṅkhamūrdhni nyapātayan | nidāghānte 'niloddhūtā meghā iva nage jalam ||
Санджая сказал: Тогда они обрушили на голову Шанкхи дождь стрел, словно в конце летнего зноя тучи, гонимые ветром, проливают воду на гору.
संजय उवाच
The verse highlights the overwhelming, almost natural-force character of warfare: when conflict escalates, actions become like storms—testing steadiness, courage, and adherence to one’s duty even amid fear and harm.
A group of warriors begins a concentrated barrage of arrows aimed at Śaṅkha’s head. Sañjaya describes it through a vivid simile: wind-driven clouds at summer’s end pouring rain on a mountain.