कोपिता: पाण्डवा नित्यं समाश्रित्य सुयोधनम् । जैसे वसुदेवनन्दन श्रीकृष्ण पाण्डुपुत्र अर्जुनकी सहायताके लिये दृढ़प्रतिज्ञ हैं
kopitāḥ pāṇḍavā nityaṃ samāśritya suyodhanam | yathā vasudevanandanaḥ śrīkṛṣṇaḥ pāṇḍuputrārjunasya sahāyatāyai dṛḍhapratijñaḥ, tathā mama dhanaṃ śarīraṃ strī putrāś ca yaśaś ca sarvaṃ duryodhanāya niṣṭhāpitam | yajñeṣu pracuradakṣiṇādāyin kurunandana bhīṣma! ahaṃ duryodhanam āśritya pāṇḍavānāṃ krodhaṃ nityaṃ tasmād vardhayāmi yathā kṣatriyajātiḥ rogair na mriyeta, api tu yuddhe vīragatiṃ prāpnoti || avaśyabhāvī hārthodyaṃ yo na śakyo nivartitum ||
Карна сказал: «Приняв прибежище у Суйодханы (Дурьодханы), я непрестанно разжигал гнев Пандавов. Как Шри Кришна, сын Васудевы, с непоколебимым обетом стоит на стороне Арджуны, сына Панду, так и я — своим богатством, телом, женой, сыновьями и самой славой, всем без остатка — жертвую ради Дурьодханы. О Бхишма, радость рода Куру, прославленный щедрыми дарами в жертвоприношениях! Я избрал Дурьодхану опорой и потому поддерживаю ярость Пандавов в постоянном пламени, чтобы кшатрийский род не угас, словно изъеденный болезнью, но обрел на поле брани конец героя. То, чему суждено свершиться, нельзя обратить вспять».
कर्ण उवाच
The passage frames kṣatriya-ethics as a commitment to decisive action and honor in battle, even at personal cost. Karna presents unwavering loyalty and vowed support as virtues, while also invoking destiny—what is fated cannot be averted—thereby highlighting the tension between moral agency and perceived inevitability.
Karna addresses Bhīṣma, declaring that he has aligned himself with Duryodhana and deliberately sustained the Pandavas’ anger to drive the conflict toward open war. He compares his own dedication to Duryodhana with Kṛṣṇa’s steadfast support of Arjuna, emphasizing total self-offering—wealth, body, family, and reputation—for his chosen ally.