शरातुरास्तथैवान्ये दन्तिनो विद्रुता दिश:
śarāturās tathaivānye dantino vidrutā diśaḥ | agnir yathendhanaṃ prāpya dīpyate jvalitārcibhiḥ | tathā pāṇḍava-senāṃ sa dagdhvā tejasā tava sutaḥ duḥśāsanaḥ prajvalita iva babhūva ||
Санджая сказал: Терзаемые стрелами, многие другие слоны тоже обратились в бегство во все стороны. И как огонь, найдя топливо, вспыхивает языками пламени и вздымается с яростной силой, так и твой сын Духшасана, сжигая войско Пандавов, казался разгораться собственным пылом. Это зрелище показывает: ратная доблесть, когда ею движет необузданный гнев, становится пожирающей силой, а не дисциплинированным орудием дхармы.
संजय उवाच
The verse uses the fire-and-fuel simile to show how martial energy (tejas) can rapidly intensify when fed by aggression, becoming destructive and indiscriminate. Implicitly, it points to the ethical need for restraint and dharmic intention in warfare, lest prowess turn into a consuming blaze.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that elephants, pained by arrow-strikes, are scattering in all directions. In the same breath he depicts Duḥśāsana as surging forward like a fire newly fed with fuel, scorching the Pāṇḍava forces with heightened ferocity.