शड्खदुन्दुभिघोषश्न वारणानां च बंंहितै: । सिंहनादश्न सैन्यानां दारुग: समपद्यत,शंखों और दुन्दुभियोंका गम्भीर घोष तथा हाथियोंकी गर्जनाके साथ सैनिकोंका सिंहनाद बड़ा भयंकर जान पड़ता था
saṅkhadundubhighoṣaś ca vāraṇānāṃ ca bṛṃhitaiḥ | siṃhanādaś ca sainyānāṃ dāruṇaḥ samapadyata ||
Санджая сказал: Глубокий гул раковин и боевых барабанов, трубный клич слонов и львиный рёв воинов поднялись разом, сливаясь в ужасающий грохот — предвестие яростного размаха войны и человеческой цены, что вот-вот откроется.
संजय उवाच
The verse underscores how war announces itself through overwhelming collective force—signals, beasts, and human cries—reminding the listener that martial duty (kṣatriya-dharma) unfolds amid fearsome conditions and grave consequences.
Sañjaya describes the battlefield at Kurukṣetra as the armies sound conches and drums, elephants trumpet, and soldiers roar; the combined noise becomes dreadful, marking the escalation toward open combat.