Shloka 7
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
चित्रसेनादयश्वैव पुत्रास्तव विशाम्पते । पज्चभि: पज्चभिस्तूर्ण संयुगे निशितै: शरै:,एकैकं त्रिभिरानर्च्छत् कड़ुकबर्हिणवाजितै: । उसके बाद सुशर्मा और कृपाचार्यको भी तीन-तीन बाणोंसे बींध डाला। राजेन्द्र! फिर समरांगणमें प्राग्ज्योतिषनरेश भगदत्त, सिन्धुराज जयद्रथ, चित्रसेन, विकर्ण, कृतवर्मा, दुर्मीषण तथा महारथी विन्द और अनुविन्द--इनमैंसे प्रत्येकको गीधकी पाँखसे युक्त तीन- तीन बाणोंद्वारा विशेष पीड़ा दी
sañjaya uvāca |
citrasenādayaś caiva putrās tava viśāmpate |
pañcabhiḥ pañcabhis tūrṇaṃ saṃyuge niśitaiḥ śaraiḥ |
ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaṅkabārhiṇavājitaiḥ |
Санджая сказал: «О владыка людей, твои сыновья — Читрасена и прочие — были стремительно поражены в самой гуще боя острыми стрелами, по пять и по пять. Затем каждого из них пронзили ещё тремя стрелами, оперёнными перьями грифа, усилив их муки».
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh immediacy of kṣatriya warfare: skill is shown through swift, targeted action. Ethically, it reflects the epic tension between duty in battle and the suffering it inevitably produces, reminding the listener that victory is pursued through disciplined prowess rather than uncontrolled rage.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava princes led by Citraseṇa are rapidly wounded in battle by sharp arrows—first in sets of five, and then each is additionally struck by three feathered arrows, emphasizing the attacker’s speed and precision and the mounting pressure on the Kaurava side.