भीष्मस्य अप्रतिमपराक्रमः — शिखण्डिपुरस्कृतः प्रहारः
Bhīṣma’s unmatched momentum and the assault with Śikhaṇḍin in the lead
यथा हंसा महाराज तडागं प्राप्प भारत । महाराज! भरतनन्दन! जैसे हंस तालाबमें पहुँचकर उसके भीतर गोते लगाते हैं, उसी प्रकार वे बाण महामना दुःशासनके शरीरमें धँस गये ।।
sañjaya uvāca | yathā haṃsā mahārāja taḍāgaṃ prāpya bhārata | majjanti salile yadvad evaṃ te bāṇā mahāmanā duḥśāsanasya śarīre nyapatanta | pīḍitaś caiva putras te pāṇḍavena mahātmanā | arjunaṃ vihāya sahasā bhīṣmasya ratham āruroha | tasmin kāle duḥśāsanāya nimagnāya agādhe sāgare bhīṣmo dvīpa ivābhavat ||
Санджая сказал: «О великий царь, о потомок Бхараты,— как лебеди достигают озера и ныряют в его воды, так и те стрелы глубоко вошли в тело высокодушного Духшасаны. Терзаемый великосердечным пандавом Арджуной, твой сын Духшасана оставил Арджуну в бою и тотчас взошёл на колесницу Бхишмы. В тот миг для Духшасаны — словно тонущего в бездонном океане — Бхишма стал как бы островом спасения.»
संजय उवाच
The passage highlights how, in the chaos of war, even proud warriors seek shelter when overwhelmed; it also frames Bhishma as a stabilizing protector—an ethical reminder that power and senior responsibility can become a refuge for those in संकट (distress), though the larger war remains adharma-laden.
Arjuna’s arrows pierce Duhshasana so deeply that he breaks off the engagement and quickly climbs onto Bhishma’s chariot; Bhishma is compared to an ‘island’ saving him from the ‘ocean’ of danger.