Shloka 7
पाण्डव-वृष्णि-समागमः तथा अश्वमेध-अनुज्ञा | Reunion at the Kuru Court and Authorization of the Aśvamedha
स्त्रियश्वान्या नृसिंहानां बभूवुर्हष्टमानसा: । जैसे नदीके पार जानेवाले मनुष्योंको नाव पाकर बड़ी खुशी होती है, उसी प्रकार भरतवंशी वीरोंकी वे स्त्रियाँ--कुन्ती, द्रौपदी, सुभद्रा, उत्तरा एवं नरवीरोंकी स्त्रियाँ उस बालकके जीवित होनेसे मन-ही-मन बहुत प्रसन्न हुईं || ६१ $ ।।
vaiśampāyana uvāca | striyaś cānyā nṛsiṃhānāṃ babhūvur hṛṣṭamānasāḥ | yathā nadīpāraṃ gantukāmā manuṣyā nāvaṃ prāpya praharṣaṃ yānti tathā bharatavaṃśyavīrāṇāṃ striyaḥ—kuntī draupadī subhadrā uttarā ca anyāś ca naranārīḥ—tasya bālasya jīvitena manasā paramam ānandaṃ lebhire ||
Вайшампаяна сказал: Жёны тех львиноподобных героев возрадовались в глубине сердца. Как люди, желающие переправиться через реку, ликуют, найдя лодью, так и женщины рода Бхаратов — Кунти, Драупади, Субхадра, Уттара и прочие жёны воинов — испытали сокровенную радость, ибо дитя было живо.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the survival of an heir restores collective morale and social order after catastrophe. It frames personal joy as a dharmic relief: continuity of the lineage supports stability, responsibility, and the future of the kingdom.
After grave danger to the royal line, the women of the Bharata heroes—especially Kuntī, Draupadī, Subhadrā, and Uttarā—learn that the child is alive. They feel profound inner happiness, compared to travelers rejoicing upon finding a boat to cross a river.