कर्मनाशाभावः, गर्भे जीवप्रवेशः, आचारधर्मोपदेशः
Karma’s Non-Extinction, Jīva’s Entry into the Embryo, and Instruction on Conduct-Dharma
जो धर्मके अनुसार बर्ताव करता है, वह जहाँ जिस अवस्थामें हो, वहाँ उसी स्थितिमें उसको अपने कर्मानुसार उत्तम फलकी प्राप्ति होती है और वह धीरे-धीरे अधिक काल बीतनेपर संसार-सागरसे तर जाता है ।।
evaṁ pūrvakṛtaṁ karma nityaṁ jantuḥ prapadyate | sarvaṁ tatkāraṇaṁ yena vikṛto ’yam ihāgataḥ ||
Тот, кто поступает согласно дхарме, где бы ни находился и в каком бы состоянии ни был, в самом этом состоянии получает превосходный плод по своим деяниям; и мало-помалу, по прошествии долгого времени, переправляется через океан сансары. Так живое существо непрестанно встречает последствия поступков, совершённых в прошлом. Воистину карма является причиной, по которой это Я — хотя по сути оно есть неизменный Брахман — кажется изменённым и приходит принять рождение в этом мире, переживая опыт согласно своим делам.
ब्राह्मण उवाच
Past actions (pūrvakṛta karma) inevitably bear fruit: the embodied being repeatedly meets their results. Even though the self is, in essence, changeless Brahman, embodiment and worldly experience are explained as arising due to karma—karma is presented as the operative cause for birth and the seeming transformation.
A Brahmin speaker delivers a doctrinal explanation within the Ashvamedhika Parva, emphasizing moral causality: beings experience outcomes shaped by prior deeds, and the cycle of birth in the world is linked to karma, despite the self’s ultimate unchanging nature.