Shloka 6
तुम उन्हें अवसर दो, जिससे ये नरेश प्राचीन राजर्षियोंके पथका अनुसरण कर सकें। समस्त राजर्षियोंने जीवनके अन्तिम भागमें वनका ही आश्रय लिया है ।। वैशम्पायन उवाच इत्युक्त: स तदा राजा व्यासेनाद्भुतकर्मणा । प्रत्युवाच महातेजा धर्मराजो महामुनिम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! अद्भुतकर्मा व्यासजीके ऐसा कहनेपर महातेजस्वी धर्मराज युधिष्ठिरने उन महामुनिको इस प्रकार उत्तर दिया--
vaiśampāyana uvāca: ity uktaḥ sa tadā rājā vyāsenādbhuta-karmaṇā | pratyuvāca mahā-tejā dharma-rājo mahā-munim ||
Дайте ему возможность, чтобы этот государь мог последовать пути древних царственных риши. Все царственные риши в последнюю пору жизни искали прибежища в лесу. Вайшампаяна сказал: когда Вьяса, совершитель дивных деяний, произнёс это, тогда царь — Дхарма-раджа Юдхиштхира, сияющий великой духовной мощью, — так ответил тому великому мудрецу.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic ideal: after fulfilling worldly duties, even kings may transition toward renunciation, following the precedent of ancient rājarṣis who embraced forest life in the final stage. It emphasizes timely permission and social support for ethical withdrawal from power.
Vaiśampāyana narrates that after Vyāsa—described as wondrous in deeds—speaks, Yudhiṣṭhira (Dharma-rāja) responds to the great sage. The verse functions as a narrative hinge introducing Yudhiṣṭhira’s reply within the Āśramavāsika episode.