भीकम (2 अमान एकोनचत्वारिशोड ध्याय: राजा युधिष्ठिरद्वारा धृतराष्ट्र गान्धारी और कुन्ती--इन तीनोंकी हड्डियोंको गज्जममें प्रवाहित कराना तथा श्राद्धकर्म करना नारद उवाच नासौ वृथाग्निना दग्धो यथा तत्र श्रुतं मया । वैचित्रवीर्यो नृपतिस्तत् ते वक्ष्यामि सुव्रत,नारदजीने कहा--उत्तम व्रतका पालन करनेवाले नरेश! विचित्रवीर्यकुमार राजा धृतराष्ट्रका दाह व्यर्थ (लौकिक) अग्निसे नहीं हुआ है। इस विषयमें मैंने वहाँ जैसा सुना था, वह सब तुम्हें बाताऊँगा
nāsau vṛthāgninā dagdho yathā tatra śrutaṃ mayā | vaicitravīryo nṛpatistad te vakṣyāmi suvrata ||
Нарада сказал: «О царь, стойкий в обетах, царственный сын Вичитравирьи — Дхритараштра — не был сожжён напрасно обычным огнём. Я расскажу тебе в точности то, что услышал там об этом деле».
नारद उवाच
The verse frames death and funerary acts within dharma: outward rites are not merely ‘ordinary’ or ‘vain’ when connected to a deeper moral and spiritual account. Nārada emphasizes truthful reporting and the unseen significance behind events, urging the king to understand causes and meanings beyond appearances.
Nārada addresses Yudhiṣṭhira and introduces an explanation about Dhṛtarāṣṭra’s cremation, stating it was not a pointless burning by common fire. He signals that he will recount what he heard ‘there,’ setting up a fuller account of the circumstances and their significance.