Shloka 24
धृतराष्ट्राश्रमगमनम् — The Pandavas’ Procession to Dhritarashtra’s Hermitage
जगाम तदहश्चापि तेषां वर्षशतं यथा । निशां प्रतीक्षमाणानां दिदृक्षूणां मृतान् नूपान्,मृत राजाओंको देखनेकी इच्छासे सभी लोग वहाँ रात होनेकी प्रतीक्षा करते रहे; अतः वह दिन उनके लिये सौ वर्षोके समान जान पड़ा तो भी वह धीरे-धीरे बीत ही गया
jagāma tad ahaś cāpi teṣāṁ varṣaśataṁ yathā | niśāṁ pratīkṣamāṇānāṁ didṛkṣūṇāṁ mṛtān nṛpān ||
Вайшампаяна сказал: и тот день прошел — но им он казался столетием. Они стояли, ожидая наступления ночи, желая узреть ушедших царей; потому под тяжестью скорби и ожидания само время словно растягивалось, хотя день медленно, но все же подошел к концу.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how attachment and sorrow distort the experience of time, underscoring impermanence: even as events inevitably move forward, the mind—burdened by grief and longing—makes a single day feel like an age.
The people present are waiting for nightfall, eager to see the departed kings. Their anticipation and mourning make the day seem interminable, though it still passes.