Śrāddha-Kalpa: Pitṛ-Pūjā and Tithi-Phala (श्राद्धकल्पः पितृपूजा च तिथिफलम्)
उत्पपात तदा वह्नौ ववृधे चादूभुतोपमम् । तेजस्तेजसि संयुक्तमात्मयोनित्वमागतम्
utpapāta tadā vahnau vavṛdhe cādūbhutopamam | tejas tejasi saṃyuktam ātmayonitvam āgatam ||
Бхишма сказал: «И тогда то сияние вспыхнуло в огне и возросло до дивной, несравненной величины. Соединившись с блеском самого пламени, оно обрело состояние “саморождённого” и явилось как Самосущий Муж — грозное и величественное проявление силы изнутри жертвенного огня».
भीष्म उवाच
The verse highlights the Mahābhārata’s ethic that sacred action (especially yajña and disciplined practice) can become a vehicle for higher manifestation: when tejas is rightly kindled and united with its proper source, it rises beyond the ordinary and reveals a self-sustaining, self-born power—symbolizing dharma-supported spiritual potency rather than mere spectacle.
Bhīṣma describes a miraculous event: a radiant energy leaps up in the sacrificial fire, grows extraordinarily, and—merging with the fire’s brilliance—takes on an ātmayoni (self-born) mode of existence, appearing as a self-existent Person (puruṣa) emerging from the flame.